Μια ξεχωριστή κατηγορία φυτών, άγνωστη στους περισσότερους αλλά πολύ σημαντική, αποτελούν τα φυτά εκείνα τροπικής φύσεως, χαμηλού ύψους και περιορισμένης έκτασης με χοντρούς, ζουμερούς κορμούς και αραιά τοποθετημένα μεγαλόσχημα φύλλα με έντονα και εντυπωσιακά σχέδια και χρώματα, που όταν τραυματιστούν εκκρίνουν ένα παχύρευστο κολλώδες τοξικό για την ανθρώπινη γεύση υγρό. Τέτοιο φυτό είναι η διεφεμπάχια, με τα εκατοντάδες είδη της, και η αλοκάσια, ένα μικρού μεγέθους θαμνάκι που διακρίνεται για τα ιδιαίτερα μεγάλα φύλλα της, που κάποιες φορές έχουν περίεργους χρωματισμούς. Η πιο κοινή στην χώρα μας ποικιλία αλοκάσιας είναι εκείνη με την ιδιάζουσα σκουρόχρωμη σχεδόν μαύρη απόχρωση στα μακρόστενα και ακτινωτά φύλλα της, που διαθέτουν ανάγλυφες νευρώσεις και περίγραμμα σε ανοιχτό γκρί χρώμα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός ζωγραφιστού και χειροποίητου αποτελέσματος που εύκολα ξεγελάει το βλέμμα και την αντίληψη. Σαν φυτό η αλοκάσια δεν έχει απαιτήσεις πέρα από ένα συνεπές και τακτικό πότισμα μια φορά την εβδομάδα και το Καλοκαίρι ίσως δύο φορές. Δεν χρειάζεται συχνά μεταφυτεύσεις, ούτε πολύ και έντονο ήλιο, αντίθετα επιβιώνει και σε μέρη με περιορισμένο φωτισμό. Έχει θεαματικά αργή ανάπτυξη και αποτελεί ιδανική λύση για ένα γραφείο ή κάποιο εσωτερικό χώρο με συγκεκριμένες δυνατότητες. Τα μειονεκτήματα της περιορίζονται σε δύο βασικά που αφορούν το νερό και την αντοχή στο κρύο. Η αλοκάσια έχει άπειρη ανεκτικότητα σε συνθήκες ζέστης και ξηρότητας στην ατμόσφαιρα, αλλά ελάχιστη στην υπερβολική υγρασία και την απότομη πτώση της θερμοκρασίας κάτω από τους 10 βαθμούς Κελσίου. Το λυμνάζον στο πιατάκι ή υπερβολικό κατά το πότισμα νερό μπορεί σίγουρα και σε πολύ γρήγορους ρυθμούς να προκαλέσει σηψηριζία στο φυτό και αυτό να αποτυπωθεί στα κλαδιά του κορμού που θα αποκτήσουν καφέ χρώμα, μαλακή υφή και θα λυγίσουν, σαπισμένα στο έδαφος. Αν και είναι φυτό εισαγωγής και αρκετά δυσεύρετο, τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει άνθηση και πολλούς φανατικούς θαυμαστές που το κυνηγούν με μανία συλλέκτη για να το αποκτήσουν.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε όλο το χρόνο αλοκάσια και δύο μεγέθη, τον Χειμώνα όμως μόνο κατόπιν παραγγελίας.

Η ήπειρος της Αυστραλίας και ειδικά το νησί της Τασμανίας αποτελεί το φυσικό περιβάλλον για δύο χαρακτηριστικά και διάσημα σε όλο τον κόσμο είδη, το ένα εκπρόσωπος της πανίδας, το γνωστό σε όλους κοάλα και το άλλο εκπρόσωπος της χλωρίδας, το δέντρο του ευκαλύπτου. Και τα δύο συνδέονται άμεσα και άρρηκτα μεταξύ τους καθώς το μικρόσωμο, μαρσιποφόρο, φυτοφάγο ζώο, που θυμίζει μια μικρού μεγέθους αρκούδα και τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα πιο απειλούμενα είδη στον πλανήτη, έχει ως αποκλειστική του τροφή τα μακρόστενα και αρωματικά φύλλα του ευκαλύπτου. Ο ευκάλυπτος ανήκει στην κατηγορία με τα ψηλότερα, αειθαλή, ανθοφόρα δέντρα στον κόσμο, ίσως να είναι και το ψηλότερο με διαφορά από τα υπόλοιπα με ύψος που φτάνει τα 15μ, και το μοναδικό που χρησιμοποιείται τόσο ευρύτατα στις αναδασώσεις, λόγω της ταχύτατης ανάπτυξής του. Πρόκειται για δέντρο που προσαρμόζεται σε όλα τα εδάφη, δεν παρουσιάζει ευαισθησία σε αρρώστιες και ευδοκιμεί σε εύκρατα και ζεστά κλίματα. Στην χώρα μας εμφανίζεται στην Ν. Ελλάδα και την Χαλκιδική, όχι όμως και στην Μακεδονία εξαιτίας των χαμηλών χειμερινών θερμοκρασιών. Έχει απεριόριστες και διαφορετικές μεταξύ τους εφαρμογές από απλός ανεμοφράχτης σε κτήματα και διακοσμητικό στοιχείο σε ολοκληρωμένους αισθητικά κήπους μέχρι τη χρήση του για την απομάκρυνση των κουνουπιών και άλλων βλαβερών εντόμων. Σαν αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται με μεγάλη επιτυχία στην αντιμετώπιση παθήσεων του αναπνευστικού, όπως ο βήχας, το συνάχι, το άσθμα, ακόμα και ο πυρετός. Έχει έντονη αντισηπτική και απολυμαντική δράση, για αυτό χρησιμοποιείται τόσο πολύ στις οδοντόκρεμες και σε οτι έχει σχέση με την οδοντική υγιεινή. Τα φύλλα του έχουν ανάγλυφη, σαρκώδη και μακρόστενη φόρμα και τα άνθη του σαν συστάδα πολλά πολλά μαζί, έχουν περίεργο σχήμα και λευκό χρώμα. Τα πολλά του είδη, πάνω από πεντακόσια, έχουν περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά, εκτός από ένα, τον γκούνι, ένα δέντρο με σφαιρικό σχήμα και στρόγγυλο φυλλαράκι γκρί χρώματος που ελαφρώς ασημίζει. Αντέχει σε θερμοκρασίες εως τους -20 βαθμούς Κελσίου και τα φυλλώματα του χρησιμοποιούνται εκτεταμμένα σε ανθοδέσμες και διακοσμήσεις κοινωνικών εκδηλώσεων, προσθέτοντας πόντους στην εικόνα και το concept της διοργάνωσης. Αισθητικά είναι η αρτιότερη ποικιλία για τον κήπο ή τη βεράντα σας και για την χώρα μας η ιδανικότερη, καθώς δεν παρουσιάζει απώλειες ή [εραιτέρω ασθένειες.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε δέντρα ευκαλύτπου σε πολλά μεγέθη και είδη. Ο γκούνι υπάρχει σε μικρό και μεγάλο μέγεθος που ξεπερνά τα 2μ. 

Σε όλες τις χώρες της Ν. Ευρώπης, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, ακόμα και Ν, Γαλλία, όλα τα οδικά δίκτυα και οι παράπλευροί τους δρόμοι αλλά και οι υπόλοιποι κοινόχρηστοι χώροι μέσα στις πόλεις είναι γεμάτοι από ένα χαρακτηριστικό για την απίστευτη αντοχή του φυτό, την πικροδάφνη. Είναι ο μοναδικός θάμνος που με το μακρόστενο και ελαφρώς σκληρό φυλλωμά του, συναντάται παντού, καθώς φυτεύεται παντού και πάντα, ακόμα και σε μέρη εντελώς άνυδρα, και η ανθοφορία του, πλούσια και συνεχής, σε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου και του ροζ, διαρκεί για περισσότερο από 4 μήνες. Η πικροδάφνη καλύπτει όλες τις ανάγκες από έναν πυκνό, καταπράσινο όλο το χρόνο, ανθοφόρο φράχτη που δεν παγώνει σχεδόν ποτέ, μέχρι την διαμόρφωση χώρων σε απρόσιτα σημεία, όπως πρανή ή πρασιές πολυκατοικιών και κήπους μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, και τον καλλωπισμό περιοχών κατασκευαστικά ατελών ή προβληματικών με αισθητές ελλείψεις. Σαν είδος θεωρείται ευτελές και χωρίς ιδιαίτερη αξία, ίσως λόγω του μικρού του κόστους και της ευρείας εμφανισής του στα φυτώρια, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα από τα χρησιμότερα και ευκολότερα στην διαχείριση φυτά, που δύσκολα αντικαθίσταται στις εφαρμογές του από κάποιο άλλο. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του φράχτη σε κάποιο άγονο και ακριτικό μέρος ή σε κάποιο νησί, αποτελεί την τελειότερη λύση, εφόσον μετά τους 6 μήνες φύτευσης και τα δύο πρώτα κλαδέματα, δεν χρειάζεται πλέον περαιτέρω καθημερινό πότισμα και φροντίδα. Το αυτόματο σύστημα ποτίσματος δεν είναι και τόσο απαραίτητο σε αυτό το φυτό, όταν υπάρχει όμως το βοηθά να αναπτυχθεί πιο εύκολα και γρήγορα. Ίσως σε κάποια φάση λίγο πριν την Άνοιξη ένα καλό κλάδεμα και μια τακτική λίπανση να επισπεύσουν την ανάπτυξη, να ολοκληρώσουν το κυκλικό της σχήμα και να επιτείνουν την ανθοφορία της ακόμα περισσότερο. Όσον αφορά τα δυσπρόσιτα σημεία του κήπου, μέρη που δεν καλύπτονται ή δεν πρασινίζουν αλλιώς, η πικροδάφνη παραμένει η πρώτη και ασφαλέστερη επιλογή. Γνωστό σε πολύ λίγους είναι το γεγονός ότι η χώρα μας και ειδικά οι νότιες περιοχές, στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα, παράγει φυτά πικροδάφνης σε όλα τα μεγέθη και τα εξάγει σε πολλές πολλές άλλες χώρες εντός ή εκτός των ευρωπαικών συνόρων. Αποτελεί μια καλλιέργεια που αποδίδει μετά τον δεύτερο χρόνο και μπορεί να εξασφαλίσει σημαντικά κέρδη σε όποιον ασχοληθεί σοβαρά με τα αντικείμενο αυτό.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε φυτά πικροδάφνης για όλες τις χρήσεις, επαγγελματικές ή ερασιτεχνικές, και σε όποια ποσότητα, μέγεθος και χρώμα ζητηθεί κατόπιν παραγγελίας.

Τα κηπευτικά της καλοκαιρινής περιόδου, πολυαριθμότερα και γευστικότερα απο εκείνα της χειμερινής, παρουσιάζουν μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους όσον αφορά τα είδη, το μέγεθος ακόμα και το χρώμα. Άλλα κίτρινα, άλλα κόκκινα, άλλα πράσινα, άλλα αναρριχώμενα και άλλα καθιστά, σε απλή μορφή ή σε υβριδιακή, σε μακρόστενο ή φουσκωτό σχήμα, το είδος που παρουσιάζει τις περισσότερες διακυμάνσεις είναι η ντομάτα και η πιπεριά. Η ντομάτα, βασίλισσα του Καλοκαιριού και το βασικό συστατικό της ελληνικής, χωριάτικης σαλάτας, έχει 5 σίγουρες ποικιλίες, γνωστές σε όλους, την αναρριχώμενη, την καθιστή, τη ρώμα για τις σάλτσες, το τσέρι ντοματίνι και τα διάφορα υβρίδια. Άγνωστες όμως παραμένουν τρείς νέες ποικιλίες ντομάτας που εμφανίστηκαν τα τελευταία τρία χρόνια, εξαπλώθηκαν και ξεχωρίζουν όχι μόνο για την γεύση αλλά και για το χρώμα τους, η μπλέ, η κίτρινη και η δίχρωμη. Το φυτό της μπλέ ντομάτας διακρίνεται για το ευθυτενές σχήμα του, την συμπαγή μορφή του και για το σκουρότερο κορμό του, που θυμίζει σε απόχρωση εκείνον της μαντζουράνας, με τα φύλλα λαχανί χρώματος, σε οριζόντια διάταξη και περιορισμένα σε εύρος. Ο καρπός του στρόγγυλος και μετρίου μεγέθους αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς, σε ένα κλαδί πολλοί μαζί, αποκτώντας με την πάροδο του χρόνου όλο και σκουρότερο χρωματισμό. Πολύ εντυπωσιακό παραμένει το τελικό στάδιο της ωρίμανσης, λόγω της αντίθεσης ανάμεσα στο γλαστρικό φυτό και της παραγωγικής απόδοσης του. Παλιότερα, εαν κάποιος φύτευε ντομάτες από μόσχευμα σε γλάστρες με συσκευασμένο χώμα, η ενέργεια του θα ήταν αιτία απίστευτης κοροιδίας και χλευασμού, ενώ σήμερα ισχύει ακριβώς το αντίθετο και αυτό έχει και ασύλληπτα γρήγορα αποτελέσματα. Η κίτρινη και η δίχρωμη απόχρωση είναι λιγότερο θεαματική, θυμίζει άγουρο καρπό, αλλά το ίδιο παραγωγική και νόστιμη με την μπλέ. Ειδικά η κίτρινη σε στρογγυλό σχήμα ή σχήμα αχλαδιού, ανήκει σε μια παλιά παραδοσιακή ποικιλία του εξωτερικού και είναι λεπτόσαρκη, τρυφερή και εύκολη στην καλλιέργεια όλη τη θερινή περίοδο. Το φυτό της κίτρινης ντομάτας είναι ποιοτικό, μέτριο σε ύψος και λεπτοκαμμωμένο, ανθεκτικό σε μερική ξηρασία και προσιτό σε τιμή. Τέλος, η δίχρωμη αναμφισβήτητα η πιο όμορφη από όλες με τις ρίγες σε ολόκληρη την εξωτερική της επιφάνεια, είναι και η πιο ζουμερή και αφράτη ντομάτα με ασύγκριτη γεύση και απίστευτη εμφάνιση. Καλλιεργείται αρκετά εύκολα σε γλάστρες ή παρτέρια με συσκευασμένο πάντα χώμα που περιέχει ιχνοστοιχεία και λίγο λίπασμα, μπόλικο νεράκι όλο το Καλοκαίρι και καρποφορεί για τρείς περίπου μήνες ως τον Σεπτέμβριο. Πολύτιμη συμβουλή για την σίγουρη και ασφαλή πορεία της παραγωγής σας αποτελεί μια προσωρινή αντιηλιακή προστασία για λίγες ώρες το μεσημέρι οπότε και ο ήλιος είναι βλαβερός,, με ενδεικτικό παράδειγμα το περσινό καλοκαίρι, οπότε όλα τα λαχανικά καταστράφηκαν από τις καυτές ακτίνες του.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε όλες αυτές τις ποικιλίες ντομάτας από τις αρχές της Άνοιξης εως και τον Ιούνιο. 

Στην χώρα μαε ευδοκιμούν όλα τα καρποφόρα-οπωροφόρα δέντρα και θάμνοι λόγω του εύκρατου και εξαιρετικά ήπιου κλίματος που επικρατεί σχεδόν όλο το χρονικό διάστημα του έτους, σε άλλες χώρες όμως δεν ισχύει το ίδιο και ειδκά σε εκείνες της Β.Ευρώπης, με τις υπερβολικά χαμηλές θερμοκρασίες και τη συνεχή παγωνιά. Εκεί υπάρχουν άλλα είδη που ζούν και αναπτύσσονται, μερικά από τα οποία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν μεγάλη έξαρση σχεδόν σε όλο τον πλανήτη, λόγω της μόδας πρώτα αλλά και των άπειρων εφαρμογών τους στην τροφική αλυσίδα. Πρόκειται για τα φρούτα του δάσους, τα φραγκοστάφυλα, τα βατόμουρα, τα μύρτιλλα και τα σμέουρα, αειθαλείς ή φυλλοβόλοι θάμνοι με έντονη περίοδο καρποφορίας, από τον Ιούλιο εως τον Οκτώβριο, και αποτέλεσμα πλούσιο σε βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά που προσαρμόζονται σε όλους τους τύπους των εδαφών και χαρακτηρίζονται από ελαστικά όρια αντοχής, όσον αφορά το κρύο. Κάποια από αυτά, παρά το μικρό τους μέγεθος, με την κατάλληλη επεξεργασία μετατρέπονται σε τέλειες μαρμελάδες και χυμούς, γευστικούς και γλυκείς, ενώ άλλα αρωματίζουν ευχάριστα λικέρ ακόμα και διάφορα είδη χειροποίητου, σπιτικού κρασιού. Πολύ χρήσιμα και διαχειρίσιμα είναι και σε αποξηραμένη μορφή, πράγμα σχετικά σπάνιο για φρούτα, οπότε μπορούν να διατηρηθούν για μεγάλύτερο χρονικό διάστημα, πριν την κατανάλωση, χωρίς να χάσουν περισσότερες βιταμίνες και τα αντιοξειδωτικά που περιέχουν. Ξεκινώντας από το γνωστότερο το βατόμουρο, με κόκκινο ή μαύρο σε χρώμα καρπό, είναι το είδος με τις περισσότερες διασταυρώσεις και υβριδικούς τύπους, άλλους σε θαμνοειδή αγκαθωτή μορφή και άλλους σε αναρριχώμενη με οδοντωτά φύλλα που είναι και η πιο διαδεδομένη. Η ανάπτυξη του μετά τον τρίτο χρόνο, όπως σε όλα τα οπωροφόρα, ακολουθεί μέτριους ρυθμούς, σαν φυτό παρουσιάζει μεγάλη προσαρμοστικότητα στα εδάφη και το κλάδεμα του πάντα πραγματοποιείται το Φθινόπωρο μέχρι τις αρχές του Οκτωβρίου στα κλαδιά που ηλικιακά ξεπερνούν τα δύο χρόνια. Η κόκκινη ποικιλία βατόμουρου με άφθονη καρποφορία και μεγαλόσχημους καρπούς, είναι αποτέλεσμα της ανάμειξης του με ποικιλίες σμέουρου και εξαιτίας αυτού έχει και ταχύτερη ανάπτυξη από τις υπόλοιπες και μακρύτερους σε σχήμα καρπούς. Το πιο αξιόλογο στοιχείο του βατόμουρου είναι η απίστευτη αντοχή του σε δύσκολες συνθήκες και η ευρύτατη εξάπλωση του σε πολλές και διαφορετικές περιοχές, όπως ρυάκια, δάση, θαμνότοποι και φράχτες. Το φραγκοστάφυλο από την άλλη πλευρά είναι φυλλοβόλος θάμνος σε ύψος που δεν ξεπερνά το 1-1,5μ και οι καρποί του, αισθητά μικρότεροι από εκείνους του βατόμουρου, έχουν κόκκινο, κίτρινο και σκούρο μώβ χρώμα σχεδόν μαύρο, θυμίζουν τσαμπί από σταφύλι και ξεχωρίζουν για την πολύ ευχάριστη γεύση τους. Δεν επιβιώνει πολύ υψηλών θερμοκρασιών και έντονης ξηρασίας, ενώ οι ημισκιερές θέσεις είναι το ιδανικότερο μέρος για την σωστή και ταχεία ανάπτυξή του. Απαραίτητο το κλαδεμά του τουλάχιστον μια φορά το χρόνο τον Σεπτέμβριο και αρκετή προσοχή απαιτείται στην επιλογή των ποικιλιών, τόσο για το χρώμα όσο και για την γεύση των καρπών τους. Διακρίνεται για τις πολλές ποικιλίες και τα υβρίδια που προκύπτουν με αξιοσημείωτες διαφορές στην περίοδο καρποφορίας και την ποιότητα των καρπών. Στην ίδια κατηγορία με διαφοροποίηση όμως στο μέγεθος των φρούτων ανήκει και το σμέουρο, φυλλοβόλος θάμνος με γρήγορη ανάπτυξη και αξιόλογη προσαρμοστικότητα σε όλων των ειδών τα εδάφη και τα κλίματα. Τα σμέουρα σαν καρποί είναι κατεξοχήν κόκκινοι και μεγαλόσχημοι με αρωματική και γλυκειά γεύση σε μονόφορες ποικιλίες, που λέγονται και φραμπουάζ, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες με κίτρινους, πολύφορες με αξιόλογη συγκομιδή και πολύ παραγωγικό χαρακτήρα. Οι πρώτες κλαδέυονται πιο νωρίς το Καλοκαίρι και μόνο τα ξερά τμήματα των κλαδιών, ενώ οι πολύφορες αργότερα στο τέλος του Φθινοπώρου και σε δραστικό βαθμό. Τέλος, το πιο διάσημο φρούτο του δάσους είναι αναμφισβήτητα το μύρτιλλο, φυλλοβόλο και αυτό είδος με πολλές εφαρμογές στην μαγειρική και την ζαχαροπλαστική αλλά και στην διακοσμητική ακόμα, αφού μέχρι και γαμήλιες εκδηλώσεις στολίζονται με τα κλαδιά και τους καρπούς του. Το πλεονέκτημα του σε σχέση με τα υπόλοιπα είναι οτι καλύπτει μεγαλύτερο διάστημα καρποφορίας και σε αυξημένη ποσότητα με σκούρους μπλέ καρπούς, σε ψυχρά, υγρά κλίματα και ημισκιερές θέσεις με αρκετή δροσιά. Το μειονέκτημα του είναι στο πολύ χαμηλό του ύψος που δύσκολα ξεπερνά το 1μ και στο γεγονός οτι δεν αγαπά την ξηρασία των μεσογειακών περιοχών και στο οτι δεν είναι αυτογόνιμο αλλά χρειάζεται σαν επικονιαστή δεύτερο φυτό, για αυτό φυτεύονται πάντα σαν ζευγάρι και ποτέ μόνα τους.

Όλα τα φρούτα οτυ δάσους που προαναφέρθηκαν έχουν άμεση ανάγκη λιπάσματος, όπως και τα υπόλοιπα καρποφόρα δέντρα, και για αυτό η λίπανση οφείλει να είναι συνεπής και τακτική με μηνιαία διάρκεια κάθε Άνοιξη και κάθε Φθινόπωρο.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε φρούτα του δάσους ελληνικά και εισαγωγής 3 ετών όλο το χρόνο.