Οι κάκτοι και η επιμέρους οικογένεια των παχυφύτων παρά τη συντηρητικά αμετάκλητη και σε κάποιες περιπτώσεις δύσμορφη εμφάνιση και δύστροπη συμπεριφορά τους, έχουν πολλούς θαυμαστές και λάτρεις σε όλα τα σημεία του πλανήτη και έχουν αποτελέσει αντικείμενα συλλεκτικής μανίας λόγω των άπειρων σχεδίων και ποικιλιών που διαθέτουν. Ένα πολύ διαφορετικό και ξεχωριστό είδος με εμφάνιση που θυμίζει κλασικό φοίνικα αλλά σε σμίκρυνση με σκλήρο αγκαθωτό κορμό από τον οποίον ξεπηδούν ομοιόμορφα καταπράσινα μικρού μεγέθους μακρόστενα σε σχήμα φύλλα, και συνήθειες που περισσότερο θα ταίριαζαν σε κάκτο, είναι και το παχυπόδιο. Το ονομά του πολύ παράξενο και ασυνήθιστο έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την εύκολα προσαρμόσιμη και διαχειρίσιμη προσωπικότητα του. Δεν προυποθέτει ειδικής σύνθεσης χώματα και λιπάσματα, ούτε επηρεάζεται από εφάλμυρα ή άλλης ποιότητας νερά, όπως για παράδειγμα παθαίνει σε έντονο βαθμό η κέντια. Αντίθετα δύναται να μεταγλαστρωθεί σε δοχεία ή διακοσμητικά σκεύη όλες τις εποχές του χρόνου χωρίς κανένα πρόβλημα, αρκεί να εξασφαλιστεί η τέλεια αποστράγγιση τους και η τοποθετησή τους σε ένα σημείο με έμμεσο αλλά πλούσιο φωτισμό. Η ζέστη ή ο καύσωνας δεν αποτελούν συνθήκες δυσοίωνες και καταστροφικές για το φυτό, τουναντίον σίγουρα του διασφαλίζουν ένα ιδανικό περιβάλλον για την σωστή, γρήγορη και ασφαλή ανάπτυξη του. Όσοι το θαυμάζουν και επιθυμούν να το μεγαλώσουν, διατηρώντας το σε μια υγιή και άριστη αισθητικά κατάσταση, οφείλουν να λάβουν σοβαρά υποψιν τους και κάποια ακόμη πράγματα πολύ σημαντικά που χαρακτηρίζουν το παχυπόδιο και καθορίζουν την ιδιοσυγκρασία του. Το πρώτο είναι η απότομη πτώση της θερμοκρασίας και οι χαμηλές τιμές της κατά την χειμερινή περίοδο και το δεύτερο η υπερδοσολογία του νερού κατά το πότισμα που προκαλεί σηψηριζία στο κεντρικό ριζικό σύστημα και σάπισμα του υπόλοιπου κορμού του φυτού. Επομένως πολύ σημαντικό στάδιο είναι το τακτικό αλλά όχι καθημερινό νερό, ακόμα και το καλοκαίρι, καλύτερα μια ή δύο φορές εβδομαδιαίως με κίνδυνο να ξεραθεί και λίγο το ανώτερο στρώμα του χώματος, αλλά να εξασφαλιστεί η επιθυμητή εσωτερική ξηρασία και να μην σαπίσει το φυτό. Όσον αφορά την τυπική αντιπαγετική προστασία, είναι η καλύτερη δυνατή λύση για πολλά είδη φυτών που την Άνοιξη και το Καλοκαίρι ομορφαίνουν το μπαλκόνι και την βεράντα μας και πραγματικά δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσουν με επιτυχία το κρύο.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε παχυπόδιο σε πολλά μεγέθη που ξεκινούν από τα 20εκ και υπερκαλύπτουν τα 90εκ, κατόπιν παραγγελίας.

Όταν η περίσταση απαιτεί την διακόσμηση εσωτερικών χώρων με μεγαλομεγεθή και πολύχρωμα φυλλώματα τροπικών φυτών, οι επιλογές περιορίζονται και οι αποφάσεις διαμορφώνονται με βάση τους δύο κυριότερους εκπροσώπους της χλωρίδας της ζούγκλας, το κρότον και την διεφεμπάχια τρόπικ. Με παρόμοιες συνήθειες, γνωρίσματα και συμπεριφορά, τα φυτά αυτά κυριαρχούν στο χώρο με την ιδιόμορφη εμφάνιση τους και την δυνατότητα τους να καλύψουν χωροταξικές αλλά και άκρως αισθητικές ανάγκες εύκολα και απόλυτα ικανοποιητικά. Το κρότον πρώτα, αναπτύσσεται σε συνθήκες υπερβολικής ζέστης και σε μορφή μικρού θάμνου που δύσκολα στο μη φυσικό του περιβάλλον ξεπερνά τα 2 μέτρα σε μήκος και το 1,5 μέτρο σε πλάτος, δημιουργώντας ένα πλούσιο, πολύχρωμο και πληθωρικό πολύκλαδο αποτέλεσμα, ιδανικό για γωνιές και μέρη με έντονο έμμεσο φωτισμό και ισορροπημένα επίπεδα υγρασίας. Η ξηρή ατμόσφαιρα δεν το επηρεάζει ουσιαστικά τόσο, όσο η έλλειψη ζέστης κατά τους χειμερινούς μήνες. Εάν η θερμοκρασία του περιβάλοντα χώρου για κάποιους λόγους εγκαταλείψει τους 12-15 βαθμούς Κελσίου, το φυτό λόγω της τροπικής του φύσης κλονίζεται και είναι σε θέση να απωλέσει μεγάλο μέρος του φυλλώματος του σε πρώτη φάση και αργότερα σε προχωρημένο στάδιο κυριολεκτικά να λιώσει. Τα κλαδιά του αποκτούν μια εύκαμπτη και μαλακή υφή σαν ζελέ και λυγίζουν με τεράστια ευκολία, δημιουργώντας μια άμορφη μάζα σαπισμένης και κατεστραμμένης πρασινάδας. Το ίδιο προβλημα μπορεί να προκύψει και από το υπερβολικό και συνεχές απρογραμμάτιστο πότισμα σε συνδυασμό με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας, δύο πολύ καθοριστικοί παράγοντες για την σωστή και ασφαλή διατήρηση του φυτού. Για αυτόν τον λόγο το νερό οφείλει να περιορίζεται σε δραστικό βαθμό κατά τον Χειμώνα σαν μοναδική μέθοδος προστασίας αυτήν την δύσκολη περίοδο. Το κρότον τέλος, δεν νοσεί εύκολα, ούτε κλαδεύεται ποτέ, εκτός από ιδιαίτερες περιπτώσεις που θα κριθεί στυλιστικά απαραίτητο και εκείνο με μεγάλη προσοχή μόνο από ειδικούς και μόνο νωρίς την Άνοιξη. Αντίθετα η διεφεμπάχια τρόπικ που αναπτύσσεται αρχικά σαν μικρό δέντρο με κεντρικό κορμό που πλαισιώνεται από πλατιά μεγαλομεγεθή φύλλα, σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης δύναται να αποκτήσει σχήμα και χαρακτηριστικά θάμνου, αυξάνοντας τον όγκο του με πολλά μικρότερα παρακλάδια, σε μεγάλη ταυτοποίηση με τον κρότονα. Όσον αφορά την υπόλοιπη συμπεριφορά και τα βασικά χαρακτηριστικά του σαν φυτό δεν απέχει από εκείνα του κρότονα με μοναδική διαφορά την λίγο περισσότερη αντοχή του στο κρύο και την ξηρασία αντίστοιχα, ενώ παρουσιάζει και πιο έντονη ευαισθησία στα τυχόντα χτυπήματα που αποτυπώνονται συνήθως στα φύλλα του με τη μορφή καφέ κηλίδων και οφείλονται σε κακές συνθήκες μεταφοράς. Ακολουθεί αργούς αλλά πολύ σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης και απαιτεί μείγματα χωμάτων μαύρης και ξανθιάς τύρφης με 10% ποσοστό περλίτη για την άριστη αποστράγγιση κατά το πότισμα και την απορρόφηση τυχούσας υγρασίας που να οφείλεται σε άλλους παράγοντες και.είναι σε θέση να προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα στη ρίζα και το στέλεχος του φυτού. Παρόλο το εντυπωσιακό χρωματικό συνδυασμό του φυλλώματος του, το τρόπικ κρύβει ένα μικρό μυστικό ανάμεσα στα ριγωτά του φύλλα, ένα στοιχείο που λίγοι γνωρίζουν και ακόμα πιο λίγοι ξέρουν να προφυλαχτούν. Στο εσωτερκό των φύλλων του κυλάει μια δηλητηριώδης ουσία παρόμοια με κείνη του αλεξανδρινού, που έχει την δυνατότητα στην άγρια ζούγκλα να το προστατεύει το περίεργο και πλουμιστό του φύλλο από τα διάφορα μεγάλα φυτοφάγα ζώα, που την προσοχή τους κεντρίζουν τα χρώματα και τα υπέροχα σχέδια, μόλις όμως πλησιάσουν απομακρύνονται από την οσμή και μόνο της ουσίας αυτής. Επειδή στον άνθρωπο δεν συμβαίνει το ίδιο με την αίσθηση της όσφρησης, το καλύτερο θα ήταν το φυτό να τοποθετείται σε μέρη μακριά από παιδιά και ζώα.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε κρότον και διεφεμπάχια τρόπικ όλο το χρόνο σε πολλά και διαφορετικά μεγέθη.

Τα δημοφιλέστερα και διασημότερα φυτά εσωτερικού χώρου που κυριαρχούν στα ελληνικά σπίτια και μαγαζιά απο την δεκαετία του 70 και τα διακοσμούν με τα ποικίλα σχέδια και χρώματά τους είναι οι δράκαινες, μια οικογένεια φυτών με πάρα πολλούς εκπροσώπους παγκοσμίως που ξεχωρίζει και για την ειδική χρηστική της αξία. Φυτά με τεράστια αντοχή σε συνθήκες συνεχούς καύσωνα, αλλά περιορισμένη αντοχή στο κρύο, παρουσιάζουν χρωματικούς συνδυασμούς στα φυλλώματά τους που δύσκολα συναντά κανείς σε άλλες ποικιλίες. Μια ιδιαίτερη περίπτωση είναι εκείνη της δράκαινας σαντεριάνα, ένας θάμνος αργής ανάπτυξης, πυκνός και σχηματοποιημένος, σε κίτρινο και λαχανί χρώμα με σκληρό και άκρως ανθεκτικό φύλλωμα και το ίδιο δύσκαμπτο καφέ χρώματος κορμό που σε συνολικό ύψος δεν ξεπερνά τα 1,5μ περίπου σε χρονικό διάστημα που μπορεί να φτάσει και τα 5 χρόνια. Σπάνια ανθίζει με ένα μωβ χρώματος λουλούδι, ακόμα πιο σπάνια νοσεί, διαθέτει όμως ένα ασύγκριτης σημασίας πλεονέκτημα, ότι μεγαλώνοντας δημιουργεί πολύ εύκολα ένα τέτοιο αισθητικό αποτέλεσμα που διαμορφώνει μια αντίληψη- εντύπωση ενός απόλυτα τροπικού περιβάλλοντος. Προσαρμόζεται σε όλους τους τύπους των εδαφών και οι απαιτήσεις για ειδικά μείγματα χώματος είναι πολύ περιορισμένες, με εξαίρεση την τακτική μηνιαία λίπανσή του με σκεύασματα που ειδικεύονται σε πράσινα φυτά εσωτερικού χώρου. Μοναδικό του μειονέκτημα, όπως σε πολλές άλλες δράκαινες συμβαίνει πολύ τακτικά, αποτελεί η μικρή ποσότητα νερού που χρειάζεται να της παρέχεται σε εβδομαδιαία βάση, καθώς η αυξημένη δόση για περισσότερο από δύο συνεχόμενες φορές μπορεί να προκαλέσει μηκυτίαση και γρήγορη και απότομη σηψηριζία, που εμφανίζεται με τα κλασικά σύμπτώματα των καφέ κηλίδων στις άκρες των φύλλων. Τέλος, σε αντίθεση με τον βασικό κανόνα των δρακαινών που απαιτεί μια ατμόσφαιρα βαριά, υγρή και ζεστή με θερμοκρασίες που ξεκινούν από τους 35 και καταλήγουν στους 15 βαθμούς η μικρότερη, η σαντεριάνα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο και έχει το πλεονέκτημα να επιβιώνει και μικρότερων βαθμών. Για παράδειγμα, μια χρονιά που για καθαρά πειραματικούς λόγους κάποια φυτά σαντεριάνας τοποθετήθηκαν σε σημείο με μέγιστη θερμοκρασία τους 12 βαθμούς την ημέρα και ελάχιστη τις βραδυνές ώρες τους 6, το φυτό δεν καταστράφηκε, αλλά απώλεσε μεγάλο αριθμό των φύλλων του, σαν συνέπεια του έντονου σοκ που υπέστη. Βεβαια το θεαματικό ήταν οτι σε σύντομο χρονικό διάστημα μέσα στους ανοιξιάτικους μήνες ανέκτησε το φυλλωμά του σχεδόν ολόκληρο και μέχρι το τέλος του Καλοκαιριού είχε διπλασιαστεί σε όγκο.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε φυτά δράκαινας σαντεριάνα σε μεγέθη από 30εκ εως 1μ περίπου, εισαγωγής ή ελληνικά κατόπιν παραγγελίας σε οτι ποσότητα ζητηθεί.

Στην Κεντρική και Νότια Αμερική, από την Βραζιλία και τη Βενεζουέλα εως τον Παναμά και το Εκουαδόρ, εμφανίζεται σε αυτοφυή μορφή μια ορχιδέα ξεχωριστή και διαφορετική από τις υπόλοιπες, το ονσίντιουμ. Το ονομά της προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη όνκος που σημαίνει πρήξιμο λόγω του ιδιαίτερου σχήματος που φέρει το λουλούδι της με τα πέντε πέταλα σε φυσιολογικό επίπεδο και το κεντρικό χείλος να προεξέχει εμφατικά προς τα έξω υπερμεγεθές, στοιχείο που σπάνια συναντά κανείς σε άλλη μορφή ορχιδέας. Το ονσίντιουμ έχει και ένα ακόμη χαρακτηριστικό όνομα, το προσωνύμιο ορχιδέα χορεύτρια, πάλι εξαιτίας του άνθους της, αλλά αυτή τη φορά λόγω της διάταξης των λεπτοκαμωμένων λουλουδιών πάνω στα κλαδιά του φυτού, που με την παραμικρή κίνηση θυμίζουν διαδοχικές και συνεχόμενες χορευτικές φιγούρες από μικροσκοπικά πολύχρωμα πλάσματα. Το κίτρινο, το φούξ, το ροζ, το λευκό και το πορτοκαλί είναι τα κύρια χρώματα του ονσίντιουμ και διαφοροποιούνται ανάλογα με την περιοχή που ζεί και αναπτύσσεται το φυτό. Είναι ευαίσθητο στην υπερβολική υγρασία, αλλά αρκετά ανθεκτικό σε συνθήκες ξηρότητας και η περίοδος ανθοφορίας του διαρκεί περίπου 2-3 μήνες πάντα με την παράλληλη χρήση λιπασμάτων ανάλογης σύστασης σε τακτά χρονικά μηνιαία διαστήματα. Το φύλλωμα του έχει περίεργο και ασυνήθιστο σχήμα όπου τα φύλλα, λεπτά, εύκαμπτα και λογχοειδή μοιάζουν να ξεπηδούν μέσα από ένα μεσαίο στρογγυλοποιημένο κορμό, που δίνει την αίσθηση του ψευδοβολβού, λειτουργεί όμως περισσότερο σαν συλλέκτης νερού και υγρασίας για ολόκληρο το φυτό. Οι ορχιδέες ανήκουν γενικότερα στην κατηγορία των επιφύτων, δηλαδή επιβιώνουν προσκολλημένες σε άλλα φυτά χωρίς δικές τους ρίζες στο χώμα, μόνο από τα θρεπτικά συστατικά του αέρα του περιβάλλοντα χώρου, πράγμα που επιβεβαιώνει και την λειτουργία τους σαν παχύφυτα, με κορμούς που εγκλωβίζουν και διατηρούν για μακρό χρονικό διάστημα υδατινους πόρους. Τέλος, το ονσίντιουμ πολύ διαδεδομένο στο εξωτερικό από παλαιότερα, στη χώρα μας αποκτά όλο και περισσότερους θαυμαστές τα τελευταία χρόνια που το επιζητούν επίμονα κυρίως λόγω της διαφορετικότητας της εμφάνισης του και της ιδιάζουσας προσωπικότητας του.

Στα φυτώρια μας μπορείτε να βρείτε ορχιδέα ονσίντιουμ σε μέγεθος 65-70εκ όλο το χρόνο και σε ότι ποσότητα χρειαστεί.

Σε ολόκληρη την εύκρατη ζώνη του πλανήτη μας που γεωγραφικά δείχνει να αγκαλιάζει τον Ισημερινό και χαρακτηρίζεται από ήπιες κλιματολογικές αλλαγές και σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, ευδοκιμεί ένα εξαιρετικά όμορφο είδος αειθαλούς δέντρου, που κεντρίζει το ενδιαφέρον, μαγνητίζοντας το βλέμμα με τα κατακόκκινα άνθη του και γοητεύοντας την αισθητική με το καλλίγραμμο σχήμα του, η ποιντσιάνα ή αλλιώς πογκιανή. Πρόκειται για ένα εκπληκτικής άνθησης τροπικό δέντρο με φύλλωμα που θυμίζει εκείνο της ακακίας Κων/πόλεως σε διάταξη με το διπλό απλωτό του σχήμα αλλά και σε χρώμα στους τόνους του ανοιχτού φωτεινού πράσινου. Αναπτύσσεται γρήγορα και σε ύψος που ξεπερνά τα 5 μέτρα, εκείνο όμως που εντυπωσιάζει είναι το επιβλητικό και στυλιζαρισμένο του πλάτος, που δύναται να ξεπεράσει τα αντίστοιχα μέτρα, χωρίς να απωλέσει εκατοστό από τις προδιαγεγραμμένες τέλειες αναλογίες του, κατατάσσοντας το στις πρώτες θέσεις στην κατηγορία των ανθοφόρων δέντρων σκίασης παγκοσμίως. Παράλληλα με την χρηστική του αξία η διακοσμητική του ιδιότητα είναι εμφανέστατη και πληθωρικότατη με αποτελέσματα που σκλαβώνουν ακόμα τον πιο δύσπιστο θεατή, ειδικά την μακρά περίοδο άνθησης που ανάλογα με την περιοχή και το σημείο διαρκεί από 3 εως 6 μήνες ετησίως. Τα πέντε πέταλα του λουλουδιού του σε κόκκινο, πορτοκαλί και κίτρινο χρώμα δημιουργούν την αίσθηση μιας ολάνθιστης ομπρέλας που υπερκαλύπτει τον κορμό και το υποκείμενο φύλλωμα, σαν φλόγα με κατεύθυνση τον ουρανό. Αγαπά την πλήρη ηλιοφάνεια και την άπλετη ζέστη, όχι όμως και την ξηρασία, που μπορεί να αποτελέσει την αιτία απώλειας μεγάλου μέρους του φυλλώματος του. Το πότισμα οφείλει να ακολουθεί σταθερό και καθημερινής ροής πρόγραμμα, διαφορετικά σε συνθήκες ξηρής ατμόσφαιρας το δέντρο δεν θα επιβιώσει της έντονης και καταστρεπτικής ζέστης του ελληνικού καλοκαιριού. Στην χώρα μας η ποιντσιάνα δεν έχει και τόσο ευρεία διάδοση, είναι σχετικά άγνωστη, κυρίως λόγω της περιορισμένης της αντοχής στο κρύο, μέχρι τους 0 βαθμούς Κελσίου περίπου. Καλύτερο θα ήταν να τοποθετείται σε σημεία όπου έχουν άμεση πρόσβαση σε νερό και έμμεση έκθεση στον ήλιο για χρονικό διάστημα που δεν ξεπερνά τις 4 ώρες ημερησίως. Τέλος, λόγω της τροπικής φύσεως του δέντρου, υπάρχει σοβαρή περίπτωση τοποθετημένο σε κάποιο προστατευμένο από τον παγετό σημείο να επιμηκυνθεί αισθητά ο κύκλος ανθοφορίας, περιλαμβάνοντας την φθινοπωρινή και ολόκληρη την χειμερινή περίοδο.

Στα φυτώρια μπορείτε να βρείτε ποιντσιάνα όλο το χρόνο σε πολλά μεγέθη απο 40εκ ύψος εως 2μ περιπου.