Στις μεσογειακές χώρες, όπως η Ελλάδα, ο συνεχής ήλιος, η ζέστη και η αυξημένη υγρασία είναι οι καταλυτικότεροι παράγοντες για την δημιουργία μιας ασφυκτικής ατμόσφαιρας που ως πρωταρχική συνέπεια της έχει την ολική καταστροφή συγκεκριμένων ομάδων φυτών, όπως για παράδειγμα τα κωνοφόρα, που η χρήση τους πλέον είναι ως ένα σημείο απαγορευτική από εδώ και στο εξής. Για αυτούς αλλά και για άλλους λόγους κυρίως αισθητικούς, η εφευρετικότητα των διαφόρων κηποτεχνών οδήγησε σε νέες και αρκετά καινοτόμες πρακτικές, που συνδυάζουν αρμονικά τις μέχρι σήμερα παραδοσιακές μας γνώσεις με καινούργια πρωτότυπα στοιχεία και καταλήγουν σε πολύ πρωτόγνωρα αισθητικά αποτελέσματα. Μια τέτοια πρακτική είναι η ανάπτυξη φυτών οπωροφόρων κυρίως σε σπαλιέρα, τεχνική που, αν και είναι πολύ δημοφιλής από την αρχαιότητα, έχει εγκαταληφθεί τα τελευταία χρόνια, με σκοπό την αντικατάσταση των παραδοσιακών μας δέντρων με άλλες ξενόφερτες ποικιλίες που τελικά αποδείχθηκαν όμορφες μεν, υπερβολικά ευαίσθητες δε. Η  σπαλιέρα είναι μια διαδικασία που ένω σαν τελικό αποτέλεσμα προκαλεί τις αισθήσεις μας και μαγεύει όλα τα βλέμματα από τη πρώτη στιγμή, είναι ωστόσο, πάρα πολύ δύσκολη, απαιτητική και τρομερά πολύχρονη στην επεξεργασία της. Τα βήματα που οφείλει να ακολουθήσει κανείς είναι πολύ συγκεκριμένα και συνεπή, ξεκινώντας από την επιλογή του κατάλληλου σημείου όπου θα τοποθετηθούν τόσο ο υποστηρικτικός σκελετός όσο και τα δέντρα, βάση του νέου φράχτη που θα κοσμήσει είτε την είσοδο του κήπου και του σπιτιού, είτε ένα ξεχωριστό κιόσκι, είτε έναν ιδιαίτερο τοίχο σε κάποιο πολύ συγκεκριμένο σημείο. Τα πλεονεκτήματα της τεχνικής της σπαλιέρας είναι πολλά, ξεχωρίζουν όμως η καταπληκτική πολύ εντυπωσιακή της εμφάνιση, η εύκολη περισυλλογή των καρπών και ο απίστευτος συνδυασμός σπιτικού φρούτου σε περιορισμένο χώρο με την απόλυτη καλαισθησία. Η ιδανικότερη επιλογή για την τεχνικη της σπαλιέρας σε οπωροφόρα είναι το μήλο, το αχλάδι, το ροδάκινο ή το ρόδι, εξαιτίας κυρίως της έντονης ευλυγισίας των κλαδιών τους για μακρό χρονικό διάστημα. Αίσθητικά όμως, η κερασιά με την υπέροχη ανθοφορία της τόσο σε χρώμα όσο και σε διάρκεια, βρίσκεται στην κορυφή και αποτελεί οτι πιο όμορφο και δελκτικό μπορεί να παρουσιάσει η οικογένεια των οπωροφόρων σε αυτό το τομέα. Η ιδιατερότητα αυτού του δέντρου επιβάλλει την πολύ προσεχτική επιλογή του σημείου, ούτως ώστε αυτό να καλύπτει από την μια τις πρακτικές ανάγκες του δέντρου σε ύψος, βάθος και φωτεινότητα και από την άλλη με την ολοκλήρωση του φράχτη να συμπληρώνει τέλεια και το αισθητικό. Ξεκινώντας από την στερέωση του μεταλλικού σκελετού, αυτή οφείλει να έχει την μορφή "σταυρόλεξου ' ανάλογα με την τελική επιθυμητή διάταξη του φράχτη. Μια πολύ διαδεδομένη τεχνική ακολουθεί την ανά 40 πόντους διασταύρωση του πλέγματος ως προς το ύψος και ανά 1,50μ αντίστοιχη διασταύρωση στο πλάτος. Η στερέωση υποχρεούται να είναι απόλυτα σταθερή και ασφαλής με παραιτέρω δυνατότητα αντοχής προκειμένου να δεχτεί το τελικό βάρος του δέντρου όταν αυτό φτάσει σε πλήρη ανάπτυξη γεμάτο φύλλα και καρπούς. Η επιλογή και η τοποθέτηση του δέντρου πραγματοποιείται πάντα κατά τη διάρκεια της Άνοιξης ή το Φθινοπώρου, με την διάνοιξη των απαραίτητων οπών στο έδαφος σε διαστάσεις αντίστοιχες με την διάμετρο και το βάθος της γλάστρας στην οποία βρίσκεται ήδη το φρούτο. Στην περίπτωση των γυμνόριζων η διαδικασία είναι και πάλι ή ίδια με την διαφορά οτι είναι πιο αναγκαία η σταθερή στήριξη του δέντρου και η φύτευση με περισσότερη προσοχή στις ρίζες. Το μείγμα χώματος που χρησιμοποιείται σε αυτήν την φάση είναι απλό φυλλόχωμα σε συνδυασμό με εμπλουτισμένο compost λόγω των αυξημένων απαιτήσεων των δέντρων σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία που οδηγούν σε αμεσότερα και ασφαλέστερα αποτελέσματα. Κατά το επόμενο στάδιο που είναι εκείνο της φύτευσης, απαραίτητη κρίνεται από τον πρώτο χρόνο η αυστηρή και συνεπής τεχνική κλαδέματος του δέντρου αρχικά μετά την πρώτη εαρινή ανθοφορία και μόλις αυτό φτάσει και καλύψει το πρωτο οριζόντιο επίπεδο, δραστικά αφήνοντας μόνο 3 κλαδιά, τα πιο γερά, για να αναπτυχθούν το ένα προς την κορυφή και τα υπόλοιπα αριστερά και δεξιά. Σε αυτό το σημείο εξαιτίας της μεγάλης ευκαμψίας των νεαρών κλαδιών, υπάρχει η δυνατότητα για περαιτέρω σχηματισμό του φράχτη είτε σε τετραγωνισμένη μορφή, είτε σε ρομβοειδή. Η ίδια πρακτική ακολουθείται ακόμα 3 ή 4 φορές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, διαδικασία που διαρκεί 4 με 5 χρόνια, ούτως ώστε να αποκτήσει ο φράχτης μια στοιχειώδη διαμόρφωση, Τρία είναι τα βασικά μυστικά για την απόλυτη επιτυχία της σπαλιερας, με πρώτο και βασικότερο το τακτικό και ανελλιπές πότισμα σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ακόμα σημαντικότερο είναι το κλάδεμα δύο φορές ετησίως με καθαρά και αποστειρωμένα εργαλεία προκειμένου να εξασφαλιστεί ο επιπλέον όγκος που μπορεί να αποκτήσει ο φράχτης στα πλάγια, να φυλλώσει σωστά, και τελικα να αποφευχθούν ασθένειες και περαιτέρω νόσοι που μεταδίδονται με αυτόν τον τρόπο. Τέλος, μια απλή καθημερινή αλλά πραγματικά ουσιώδης ενέργεια που συντελλεί σε σημαντικό βαθμό στην σωστή ανάπτυξη των οπωροφόρων είναι η τακτική αφαίρεση των καρπών μόλις εμφανιστούν και πριν ακόμα αυτοί ωριμάσουν για χρονικό διάστημα 2 ετών, προκειμένου να αποκτήσει το δέντρο όσο το δυνατόν περισσότερη δύναμη στη ρίζα και το φύλλο του.